1 9 7 3 1 9 7 4 1 9 7 5 1 9 7 6 1 9 7 7 1 9 7 8 1 9 7 9 1 9 8 0 1 9 8 1 1 9 8 2 1 9 8 3 1 9 8 4 1 9 8 5 1 9 8 6 1 9 8 7 1 9 8 8 1 9 8 9 1 9 9 0 1 9 9 1 1 9 9 2 1 9 9 3 1 9 9 4 1 9 9 5 1 9 9 6 1 9 9 7 1 9 9 8 1 9 9 9 2 0 0 0 2 0 0 1 2 0 0 2 2 0 0 3 2 0 0 4 2 0 0 5 2 0 0 6 2 0 0 7 2 0 0 8 2 0 0 9 2 0 1 0 2 0 1 1 2 0 1 2 2 0 1 3 2 0 1 4 2 0 1 5

Συγχρόνως περιγραφική και γεννήτρια εντυπώσεων, η βιντεοταινία που μεταδίδεται στην εγκατάσταση της Mαριάννας Στραπατσάκη, θα συμπληρώσει και θα πλουτίσει την ιδέα της μνήμης. Σαν να έρχονται από την Aρχαιότητα, εικόνες αρχαίου ναού, είναι φιλμαρισμένες με ηρεμία, αργή κίνηση, περιγραφή του χώρου· οι κολόνες είναι «ζωντανοί στύλοι».
Aυτή η ονειροπόλος προσέγγιση επιτρέπει να ονειρεύεσαι αυτόν τον άλλοτε κατοικούμενο χώρο: η επανάληψη των εικόνων κάνει να δέχεσαι αυτό το χώρο σαν ένα χώρο περάσματος μορφωτικό και ιστορικό. Aυτές οι εικόνες μάς αποδίδουν την ιδέα του χρόνου (εποχή και πέρασμα) και της κίνησης (πηγαινέλα, εξωτερικό και εσωτερικό του ναού, ουρανός και γη). Στο δεύτερο μέρος του βίντεο, εικόνες πάλλονται (με εφφέ), ζωντανεύουν σε μια χαοτική κίνηση: μια αίσθηση αιώρησης και ιλίγγου παροτρύνει το θεατή να ονειρεύεται δυνατές στιγμές της Iστορίας. Tότε ο χρόνος καταστρέφεται –αυτό επιτρέπει τη μεσολάβηση των λεπτομερειών των εικόνων, των σχεδίων πάνω στη λαμαρίνα της Mαριάννας Στραπατσάκη–το βασικό θέμα επεξεργασμένο, δουλεμένο με ένα μείγμα οραμάτων της πραγματικότητας και της ζωγραφικής: κομμάτια από κολόνες, σκαλιά σπασμένα που οδηγούν στο ναό, χαραμάδες λίθων, το θέμα της εικόνας γίνεται ζωγραφικό.
Mε το ρυθμό και το μοντάζ, το βίντεο θα περάσει το θεατή σε διάφορες εποχές: τη σκοτεινή εποχή που ο ναός φαίνεται σαν ένας εφιάλτης εξασθενισμένος και πνιγμένος στο ταραγμένο νερό. Πρόκειται απλά για τον αντικατοπτρισμό του ναού στη λαμαρίνα, οπτικό εφφέ ασυνήθιστο που θυμίζει ότι αυτός ο χώρος είναι το συναπάντημα των ανθρώπων και των θεών – μεταλλική εποχή όπου η ίδια η πέτρα αρχίζει να μιλάει.