1 9 7 3 1 9 7 4 1 9 7 5 1 9 7 6 1 9 7 7 1 9 7 8 1 9 7 9 1 9 8 0 1 9 8 1 1 9 8 2 1 9 8 3 1 9 8 4 1 9 8 5 1 9 8 6 1 9 8 7 1 9 8 8 1 9 8 9 1 9 9 0 1 9 9 1 1 9 9 2 1 9 9 3 1 9 9 4 1 9 9 5 1 9 9 6 1 9 9 7 1 9 9 8 1 9 9 9 2 0 0 0 2 0 0 1 2 0 0 2 2 0 0 3 2 0 0 4 2 0 0 5 2 0 0 6 2 0 0 7 2 0 0 8 2 0 0 9 2 0 1 0 2 0 1 1 2 0 1 2 2 0 1 3 2 0 1 4 2 0 1 5

Το πως ένα αρχαίο ερείπιο ενδυναμώνεται ως σημασία, προστρέχοντας σ” ένα σύγχρονο εικαστικό προβληματισμό, ανιχνεύει η Μαριάννα Στραπατσάκη στη δουλειά της, που εκθέτει σε δύο χώρους. Το Γαλλικό Ινστιτούτο και την γκαλερί «Μέδουσα».
Στο ίδρυμα της οδού Σίνα, η Στραπατσάκη δημιουργεί μια εγκατάσταση βίντεο, στην οποία μετέχουν, η ζωγραφική, το πλέξιγκλας και το νερό. Στη «Μέδουσα», πάλι, η καλλιτέχνης αποκαλύπτει τη ζωγραφική δουλειά, το ένα δηλαδή από τα στοιχεία που μετέχουν στην εγκατάσταση.

Πρόκειται για μια ζωγραφική, με αναφορές στο παιχνίδι φώς – θάλασσα – αρχαίος ναός, πάνω σε λαμαρίνα σε σχήμα στήλης. Στην εγκατάσταση του Γαλλικού Ινστιτούτου, η ζωγραφισμένη λαμαρίνα έχει «μπει» σε κολόνα πλέξιγκλας που στην εσωτερική της κοιλότητα κυκλοφορεί το νερό και στο κάτω μέρος υπάρχει μια οθόνη που προβάλλει το ναό της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα αποσπασματικά η ολόκληρο και πάντα σε σχέση με το φώς – ουρανό και τη θάλασσα. Η κολόνα με τη ζωγραφική, το νερό, την οθόνη επαναλαμβάνεται τέσσερις φορές προβάλλοντας διαφορετικές εικόνες του ίδιου θέματος.
… Τι το ιδιαίτερο, τώρα, έχει η συγκεκριμένη δουλειά της Στραπατσάκη, στις μέρες μας, όπου οι εγκαταστάσεις, το βίντεο, τα εξωζωγραφικά υλικά απέχουν από το να δηλώνουν τη σχέση τους με την όποια πρωτοπορία, αντίθετα θα λέγαμε πως ως περιγραφή μπορεί να εντάσσονται και σε μια «μπανάλ» εικαστική πραγματικότητα;
Είναι ένα έργο ευαίσθητο, ποιητικό και αληθινό, που βλέποντάς το ο θεατής δεν έχει την ανάγκη να το εντάξει στην κατηγορία που δίνουμε με την παραπάνω περιγραφή —κατηγορία που βεβαίως δεν υποτιμούμε καθόλου όταν προέρχεται από πραγματικούς καλλιτέχνες και όχι «κατασκευαστές»— άρα και να το δει μέσα στο συγκεκριμένο χρόνο. Κι από αυτή την άποψη, θα το αντιμετωπίζαμε ως μια σύγχρονη εικαστική κατάθεση, όχι δια μέσου των υλικών που χρησιμοποιεί, αλλά του τι σημαίνει η «εικόνα» που δίνει.
Δεν πάει πολύς καιρός, που είδαμε στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού στην έκθεση «Η ιστορία του Μουσείου» ένα άλλο χειρισμό, του Παρθενώνα αυτή τη φορά, μέσα από μια εγκατάσταση βίντεο του Τζουμ Ναμ Πέικ. Ήταν μια σκληρή, επιθετική εγκατάσταση, περασμένη βεβαίως μέσα από τη ματιά του ιδιοφυούς Κορεάτη καλλιτέχνη, εγκατάσταση που θαυμάσαμε χωρίς όμως να μας συγκινήσει. Γιατί; Ίσως, επειδή το Μνημείο είχε αντιμετωπιστεί ως «εικόνα» με σημασία «καταναλωτική» κι αναπαραγωγική χωρίς προσωπικό βίωμα – συγκίνηση. Ήταν δηλαδή, μια εντυπωσιακή – δυνατή εγκατάσταση βίντεο.
Ο ναός της Αφαίας, αντίθετα στη Μαριάννα Στραπατσάκη, η σχέση του ναού με το θαλασσινό νερό και τον ουρανό, ήταν μια προσέγγιση βιωματική, που μας έκανε να λησμονήσουμε τις οθόνες και την τεχνολογία και να ονειρευτούμε. Εξάλλου είναι τόσο διαφορετικά αυτά που κάνουν και αυτά που προσεγγίζουν. Απλά σκέφτομαι και προβληματίζομαι συγχρόνως, για το πώς μια εγκατάσταση βίντεο δηλώνει εξ αρχής τι είναι και πως μια άλλη εγκατάσταση βίντεο δεν σηματοδοτείται ακριβώς κι ούτε χαρακτηρίζεται από το συγκεκριμένο υλικό.
… Τα «Φαντάσματα της Μεσογείου»της Στραπατσάκη είναι ένα εικαστικό έργο, κατά τη γνώμη μας, που δεν οφείλει στο βίντεο και το μοντάζ αλλά στην προσωπική ματιά της δημιουργού που περιτρέχει το όλο «θέαμα» με ευαισθησία.