1 9 7 3 1 9 7 4 1 9 7 5 1 9 7 6 1 9 7 7 1 9 7 8 1 9 7 9 1 9 8 0 1 9 8 1 1 9 8 2 1 9 8 3 1 9 8 4 1 9 8 5 1 9 8 6 1 9 8 7 1 9 8 8 1 9 8 9 1 9 9 0 1 9 9 1 1 9 9 2 1 9 9 3 1 9 9 4 1 9 9 5 1 9 9 6 1 9 9 7 1 9 9 8 1 9 9 9 2 0 0 0 2 0 0 1 2 0 0 2 2 0 0 3 2 0 0 4 2 0 0 5 2 0 0 6 2 0 0 7 2 0 0 8 2 0 0 9 2 0 1 0 2 0 1 1 2 0 1 2 2 0 1 3 2 0 1 4 2 0 1 5

Η καλλιτέχνης Μαριάννα Στραπατάκη προχωρεί, τολμά και προβληματίζεται με νέες προτάσεις, συνθετικής μορφής.
Μιλάμε για το περιβαλλοντικό έργο ή εγκατάσταση της καλλιτέχνιδας, που χάρη στη στήριξη και χρηματοδότηση της γαλλικής κυβέρνησης, πρωτοεμφανίστηκε πέρυσι στο φεστιβάλ του Μονπελιέ, έπειτα στο γαλλικό ινστιτούτο της Αθήνας και τώρα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη σε συνεργασία δήμου Θεσσαλονίκης και γαλλικής πολιτιστικής υπηρεσίας. Το συνιστούμε ανεπιφύλακτα, σε μικρούς και μεγάλους.
… Πρώτο του γενικό χαρακτηριστικό: είναι η αρμονική συμβίωση, αλληλοεπίδραση και λειτουργία των στοιχείων όλων των πλαστικών αξιών (ζωγραφική, γλυπτική, κατασκευή) μαζί με την τεχνολογία του ήχου και της τέχνης του βίντεο.
… Η όραση, στην αμφίδρομη κίνηση της, θέλει να συλλάβει τα δρώμενα στο σύνολό τους. Στην αρχή κάποια σπαράγματα αρχαίας κολώνας μέσα στον κινούμενο βυθό της θάλασσας. Η διάθλαση που θρυμματίζει τα ερείπια του ναού. Φευγαλέες υγρές στιγμές. Οι κατακερματισμένοι σπόνδυλοι. Μόλις χάθηκε η μετώπη, να και το περιστύλιο, και πάλι ο ήρεμος ή άγριος βυθός που φυλάγει τα μυστικά του. Το μπλέ της ζωής, η «σκοτεινάγρα» του θανάτου.
Έπειτα ακολουθούν άλλα συντρίμμια, είδωλα διαθλασμένα, φευγαλέα και συναρπαστικά, ξεγλιστρώντας από την οπτική μνήμη, που θέλει να τα ανασυνθέσει. «Τα φαντάσματα της Μεσογείου ή οι αντικατοπτρισμοί του παρελθόντος» όπως θέλει ο τίτλος του έργου; Όπως και να” χει το πράγμα, η περιπέτεια της ζωής και της καλλιτεχνικής πράξης εδώ ταυτίζεται και ενσαρκώνεται σε αίσθηση, εγρήγορση και νοηματική και κατάφραση της δημιουργίας. Πώς, όμως, τεκμηριώνεται ο έπαινος για την αξία του έργου; Το αποτέλεσμα της πρότασης της καλλιτέχνιδας, με την αρμονική σύγκλιση και λειτουργία όλων των τεχνών και της σύγχρονης τεχνολογίας του βίντεο, είναι η απάντηση. Γιατί το έργο όχι μόνο προϋποθέτει ζωγραφική εμπειρία και τρισδιάστατη γνώση γλυπτικής, αλλά και εναρμόνιση της κινούμενης εικόνας, που παρασύρει και αλληλοδιαχέει, με την οφθαλμαπάτη του νερού, την πλαστή στατικότητα. Το υγρό στοιχείο, σπέρμα και διαιώνιση της ζωής, γίνεται ο συνδετικός ιστός στην περιρρέουσα απλή μορφή του, όπως και στο είδωλο της τηλεοπτικής και ζωγραφικής αναπαράστασής του, με ρυθμικές, χειρονομιακές καμπύλες.
Παρελθών χρόνος και παρών σε συνεχή αλληλοδιείσδυση. Η ροή του κόσμου, η ροή των πραγμάτων. Τα σπαράγματα του αρχαίου πολιτισμού διαχρονικά, διαβρωμένα, μέσα σε μία σύγχρονη πλαστική έκφραση.
…Το έργο είναι εκεί και λειτουργεί στην άρτια συνθετική του σύλληψη. Και όταν ακόμα απομακρυνθείς, οι συνειρμοί της γένεσης και της ηρακλειτικής ροής – της αρχής και του τέλους των πραγμάτων – δεν σε εγκαταλείπουν.