1 9 7 3 1 9 7 4 1 9 7 5 1 9 7 6 1 9 7 7 1 9 7 8 1 9 7 9 1 9 8 0 1 9 8 1 1 9 8 2 1 9 8 3 1 9 8 4 1 9 8 5 1 9 8 6 1 9 8 7 1 9 8 8 1 9 8 9 1 9 9 0 1 9 9 1 1 9 9 2 1 9 9 3 1 9 9 4 1 9 9 5 1 9 9 6 1 9 9 7 1 9 9 8 1 9 9 9 2 0 0 0 2 0 0 1 2 0 0 2 2 0 0 3 2 0 0 4 2 0 0 5 2 0 0 6 2 0 0 7 2 0 0 8 2 0 0 9 2 0 1 0 2 0 1 1 2 0 1 2 2 0 1 3 2 0 1 4 2 0 1 5

Στο έργο «Τα Φαντάσματα της Μεσογείου ή οι αντικατοπτρισμοί του Παρελθόντος» της Μαριάννας Στραπατσάκη, το παιχνίδι του αντικατοπτρισμού δεν υπονοείται ως συμβολική μεταφορά αλλά, αντίθετα, αποτελεί βασικό συνθετικό στοιχείο της κατασκευαστικής της πρότασης. Η άμεση λειτουργική χρήση της αντανάκλασης του φωτός μέσα από βιντεο-οθόνες, που αποδομούν και ανσυνθέτουν αρχαία ερείπια (ο Ναός της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα), προδίδει όχι απλώς μια διαφορετική τεχνολογία των μέσων που χρησιμοποιούνται αλλά και έναν διαφορετικό τρόπο τοποθέτησης και αντιμετώπισης των ίδιων αρχέτυπων ερωτημάτων. Κατά τη γνώμη μου, η ίδια η χρήση των μέσων και των υλικών (οθόνες βυθισμένες μέσα σε νερό και ενσωματωμένες σε τέσσερις διπλούς κίονες από πλέξιγκλας και ανοξείδωτη λαμαρίνα) παραπέμπει σε μια ποιητική, όχι περισσότερο «μοντέρνα» αλλά περισσότερο συνυφασμένη με μια ορθολογική και επομένως διχασμένη συνείδηση των έργων του πολιτισμού και της μνήμης της Ιστορίας.
…Εξάλλου, σε αυτήν ακριβώς την αίσθηση του ανέφικτου και της αντικατοπτριζόμενης συνειδησιακής πλάνης εντοπίζεται και το αληθινό ενδιαφέρον της συνθετικά πολυδιάστατης κατασκευής της Στραπατσάκη.