1 9 7 3 1 9 7 4 1 9 7 5 1 9 7 6 1 9 7 7 1 9 7 8 1 9 7 9 1 9 8 0 1 9 8 1 1 9 8 2 1 9 8 3 1 9 8 4 1 9 8 5 1 9 8 6 1 9 8 7 1 9 8 8 1 9 8 9 1 9 9 0 1 9 9 1 1 9 9 2 1 9 9 3 1 9 9 4 1 9 9 5 1 9 9 6 1 9 9 7 1 9 9 8 1 9 9 9 2 0 0 0 2 0 0 1 2 0 0 2 2 0 0 3 2 0 0 4 2 0 0 5 2 0 0 6 2 0 0 7 2 0 0 8 2 0 0 9 2 0 1 0 2 0 1 1 2 0 1 2 2 0 1 3 2 0 1 4 2 0 1 5

Το Λαύριο, στις ακτές της Αττικής, υπήρξε επί τρεις χιλιάδες χρόνια σημαντικό κέντρο εξόρυξης μεταλλευμάτων. Εκεί βρίσκονταν τα μεταλλεία αργύρου που στήριξαν την πολιτική και οικονομική ηγεμονία της Αθήνας κατά την περίοδο της αρχαιότητας, ενώ ο μόλυβδος, το μαγκάνιο και το κάδμιο αποτέλεσαν τα κύρια μεταλλεύματα που εξορύσσονταν εκεί κατά τους νεότερους χρόνους. Σήμερα, τα ορυχεία του Λαυριού έχουν εγκαταλειφθεί, ενώ τα βιομηχανικά κτήρια της περιοχής στέκουν ερειπωμένα. Η βίντεο-εγκατάσταση της Στραπατσάκη, με την περίκλειστη μεταλλική κατασκευή και τις δύο μικρές οθόνες, τοποθετημένες κάθετα και σε γωνία με το επίπεδο του εδάφους, μοιάζει διαποτισμένη από την αίσθηση της ιστορίας αυτού του τόπου, καθώς οι λάμψεις και αντανακλάσεις των χρωμάτων στις αφαιρετικές εικόνες του βίντεο θυμίζουν μεταλλεύματα και ορυκτούς κρυστάλλους, αναπλάθοντας έτσι την ατμόφαιρα μιας παλιάς παράδοσης, αλλά και την ομορφιά που αυτή παρήγαγε. Η μεταλλική κατασκευή στην οποία εισέρχεται ο θεατής για να παρακολουθήσει το βίντεο παραπέμπει στις υπόγειες στοές που φιλοξένησαν γενεές επί γενεών μεταλλωρύχων. Οι οθόνες σπινθηρίζουν όπως φανταζόμαστε πως θα σπινθήριζαν τα μεταλλεύματα που εξορύσσονταν εκεί. Το βίντεο περιλαμβάνει εικόνες που τραβήχτηκαν στις στοές του Λαυρίου και ενώθηκαν στη συνέχεια, με την τεχνική του μοντάζ, με εικόνες μεταλλευμάτων τα οποία φυλάσσονται στο μουσείο της περιοχής και εικόνες ζωγραφισμένες με παστέλ σε ανοξείδωτα ελάσματα. Το οπτικό υλικό της εγκατάστασης, ντυμένο με την ατμοσφαιρική μουσική του Χάρη Ξανθουδάκη, συνδυάζει τελικά μια πληθώρα ιστορικών, μυθολογικών και κοινωνικοπολιτικών αναφορών με την αισθητική απλότητα μιας καλειδοσκοπικής παρουσίασης του χρώματος. Η εικαστική δουλειά της Μαριάννας Στραπατσάκη, τόσο στο μέσο του βίντεο όσο και σε εκείνο της ζωγραφικής, διερευνά την ιστορία και τις κουλτούρες της Μεσογείου, αναπλάθοντας μέσω ηλεκτρονικής επεξεργασίας τα αρχαιολογικά, πολιτισμικά και αρχιτεκτονικά μνημεία της περιοχής και δημιουργώντας εκδοχές τους που ανταποκρίνονται στις αναζητήσεις του σήμερα. Στο έργο της, η μεταμόρφωση αυτή της ιστορικής και πολιτισμικής παραγωγής του παρελθόντος είναι μια διαδικασία ιδωμένη μέσα από το πρίσμα της διάδρασης τριών διαφορετικών κόσμων, του χθόνιου, του επίγειου, και του ουράνιου, και άρρηκτα συνδεδεμένη με τις ποικίλες εκδηλώσεις και αναπαραστάσεις τους, θυμίζοντας τελικά την Ησιόδεια κοσμογονία. Το παιχνίδι των τριών αυτών κόσμων αντικατοπτρίζεται και στο φάσμα των σκηνικών στα οποία η Στραπατσάκη τοποθετεί τις εγκαταστάσεις της, από υπόγειους χώρους και τεχνητές κατασκευές, μέχρι ανάλαφρους εξωτερικούς χώρους λουσμένους στο φως.