1 9 7 3 1 9 7 4 1 9 7 5 1 9 7 6 1 9 7 7 1 9 7 8 1 9 7 9 1 9 8 0 1 9 8 1 1 9 8 2 1 9 8 3 1 9 8 4 1 9 8 5 1 9 8 6 1 9 8 7 1 9 8 8 1 9 8 9 1 9 9 0 1 9 9 1 1 9 9 2 1 9 9 3 1 9 9 4 1 9 9 5 1 9 9 6 1 9 9 7 1 9 9 8 1 9 9 9 2 0 0 0 2 0 0 1 2 0 0 2 2 0 0 3 2 0 0 4 2 0 0 5 2 0 0 6 2 0 0 7 2 0 0 8 2 0 0 9 2 0 1 0 2 0 1 1 2 0 1 2 2 0 1 3 2 0 1 4 2 0 1 5

Η Στραπατσάκη, από τις σοβαρότερες περιπτώσεις Ελλήνων καλλιτεχνών της video-art, καθόλου όψιμα μάλιστα αλλά από τη δεκαετία του ΄70, οργανώνει την έκθεση «Υπόγειες διαδρομές-Λαύριο» με μία βίντεο-εγκατάσταση και ζωγραφικά έργα πάνω σε ανοξείδωτη λαμαρίνα. Επειδή όμως τα πράγματα δεν είναι ποτέ τυχαία και αποσπασματικά, πρίν συνεχίσω, θα ήθελα να σας θυμίσω «Τα Φαντάσματα της Μεσογείου ή Οι αντικατοπτρισμοί του παρελθόντος». Μια έκθεση πάλι με βίντεο-εγκατάσταση, δουλεμένη στην Αίγινα, όπου το νερό και η παρουσία του αρχαίου ελληνικού κόσμου συνυπήρχαν υπαινιχτικά σε μια ρέουσα εικόνα στα μόνιτορ. Όταν βλέπουμε τη δουλειά ενός καλλιτέχνη, αν βέβαια πάσχουμε από τη διαστροφή να ερμηνεύουμε εκείνη τη στιγμή τα πράγματα και όχι να την ευχαριστιόμαστε σε σχέση με την όποια προσωπική σχέση, εφήμερα μας δημιουργεί, χρειάζεται και να την ανακαλούμε με απόσταση χρονική. Αυτό που σε μένα προσωπικά φτάνει έντονα από «Τα Φαντάσματα της Μεσογείου» της Στραπατσάκη είναι η εικόνα μιας απόλυτης διαφάνειας. Αντίθετα, η τωρινή της δουλειά (ελπίζω να ισχύει και ύστερα από μερικά χρόνια) φτάνει σαν «αναπαράσταση» μιας εντύπωσης υλικότητας στην εικόνα του βίντεο. Αρα, σωστά μιλά για το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας – νερό πρώτα, γή σήμερα – πρίν περάσει στο θάνατο ή τη ζωή με τα καινούργια στοιχεία επεξεργασίας. Αυτά τα λίγα ως προς το περιεχόμενο της εικόνας. Ως προς τον τρόπο τώρα που οργανώνει το έργο, έχει ενδιαφέρον πώς παρακολουθεί τον επίγειο και τον υπόγειο χώρο, πώς συλλαμβάνει το φώς, πώς παγιδεύει τον ήχο. Το έργο (δηλαδή το βίντεο) δεν το παρακολουθούμε μετωπικά αλλά σκύβοντας το βλέμμα σε δύο χοάνες. Ετσι ο θεατής μπαίνει στην ουσία της εικόνας, προσεγγίζει τη στοά δηλαδή. Αλλά και ανακαλύπτει έναν καινούργιο τρόπο να δεί. Ή μάλλον η Στραπατσάκη τοποθετεί «ανορθόδοξα» τα μόνιτορ προχωρώντας και στην έρευνα των εξωτερικών στοιχείων, της φόρμας αν θέλετε, μιας βιντεο-εγκατάστασης. Επίσης, έχει πολύ ενδιαφέρον το σκοτεινό δωμάτιο στο οποίο κρύβεται η εικόνα του βίντεο, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Η υφή της λαμαρίνας, «ζωγραφισμένη» με τις τυχαίες οξυδώσεις, οργανώνει διαλεκτικά την επιφάνεια της ζωγραφικής στα επίτοιχα. Η ζωή μέσα από τις υπόγειες στοές συνεχίζεται στη ζωγραφική της φύσης που έχει διασωθεί. Κάτι άλλο που διασώζεται είναι η απόλυτη συνέπεια της Μαριάννας Στραπατσάκη στον τρόπο της δουλειάς της που έχει και ως αποτέλεσμα την καλή συνέχεια.