1 9 7 3 1 9 7 4 1 9 7 5 1 9 7 6 1 9 7 7 1 9 7 8 1 9 7 9 1 9 8 0 1 9 8 1 1 9 8 2 1 9 8 3 1 9 8 4 1 9 8 5 1 9 8 6 1 9 8 7 1 9 8 8 1 9 8 9 1 9 9 0 1 9 9 1 1 9 9 2 1 9 9 3 1 9 9 4 1 9 9 5 1 9 9 6 1 9 9 7 1 9 9 8 1 9 9 9 2 0 0 0 2 0 0 1 2 0 0 2 2 0 0 3 2 0 0 4 2 0 0 5 2 0 0 6 2 0 0 7 2 0 0 8 2 0 0 9 2 0 1 0 2 0 1 1 2 0 1 2 2 0 1 3 2 0 1 4 2 0 1 5

Μετά το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που ετιλοφορείτο «Τα Φαντάσματα της Μεσογείου ή Οι αντικατοπτρισμοί του Παρελθόντος» (1989) μια αναβάπτιση/ανάπλαση του αρχαίου Ναού της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα μες το νερό, με τη χρήση του βίντεο, της κατασκευής (κολόνες από πλέξιγκλας) και των ανοξείδωτων λαμαρινών η Μαριάννα Στραπατσάκη ολοκληρώνει το δεύτερο μέρος της τριλογίας, «Υπόγειες διαδρομές – Λαύριο». Ζωγραφική με παστέλ, χαράξεις πάνω σε λαμαρίνες και μια εγκατάσταση βάρους ενάμιση τόνου συνιστούν το παρόν έργο που εκτίθεται στην αίθουσα τέχνης Μέδουσα. Ενδιαφέροντα τα χρώματα, τα παιχνίδια φωτός και σκιάς, τα παιχνίδια των όγκων, οι συνεχώς μετακινούμενες, μεταλλασσόμενες γραφές από τα παστέλ στην εγκατάσταση που αν και διακριτικά στημένη, δεσπόζει στο χώρο. Εντυπωσιακό αυτό το μεταλλικό «δωμάτιο» που σε καλεί με το άνοιγμά του να μπείς «εντός», αλλά κυρίως να σκύψεις ακόμα πιο «εντός» προκειμένου να δείς, στο εσωτερικό των δύο παράγωνων και διαφορετικού ύψους κατασκευών, τις εικόνες που ξεδιπλώνονται από τις δύο χωμένες βιντεο-οθόνες, φόρμες που παραπέμπουν στο πλάσμα, πετρώματα, κίνηση αργή στην αρχή, νευρώδης, σπασμωδική αργότερα, οξυμμένη, φώτα και χρώματα που παραπέμπουν στη ζωή μας και μουσική βασισμένη σε ήχους εξαίρετα δουλεμένους από τον Χάρη Ξανθουδάκη που μαζί με τον Κώστα Δεληγιάννη (φωτογραφία) και τον Μάκη Φάρο (μοντάζ,ειδικά εφφέ) συνυπογράφουν τα βίντεο. Ενδιαφέρον εκείνο το σβήσιμο των αναγνώσιμων, στην εικόνα, πετρωμάτων από το κίτρινο χρώμα που εισάγει πραγματικά και μεταφορικά το στοιχείο του ανέμου ή εκείνο το βαθύ μπλέ που μαυρίζει, επιτρέποντας τις λάμψεις κάποιων φώτων, για να σηματοδοτήσει το σβήσιμο της πορείας στη ζωή, αλλά μες το φώς. Ενδιαφέρουσα και η εσωτερικότητα των ήχων που μεταφέρουν τον παλμό των υπόγειων στοών, την ηχώ τους, την ιστορία του Λαυρίου, την τραγικότητα αυτού του τόπου. Μια εσωτερικότητα που έρχεται αντιθετικά σε σύνθεση με την «εξωτερικότητα» των χρωμάτων στο βίντεο, οργανική το σκοτεινό και σιωπηλό χαρακτήρα του μεταλλικού θαλάμου, ο οποίος ανακαλεί το «σκοτεινό θάλαμο» του Barthes.