1 9 7 3 1 9 7 4 1 9 7 5 1 9 7 6 1 9 7 7 1 9 7 8 1 9 7 9 1 9 8 0 1 9 8 1 1 9 8 2 1 9 8 3 1 9 8 4 1 9 8 5 1 9 8 6 1 9 8 7 1 9 8 8 1 9 8 9 1 9 9 0 1 9 9 1 1 9 9 2 1 9 9 3 1 9 9 4 1 9 9 5 1 9 9 6 1 9 9 7 1 9 9 8 1 9 9 9 2 0 0 0 2 0 0 1 2 0 0 2 2 0 0 3 2 0 0 4 2 0 0 5 2 0 0 6 2 0 0 7 2 0 0 8 2 0 0 9 2 0 1 0 2 0 1 1 2 0 1 2 2 0 1 3 2 0 1 4 2 0 1 5

«Γέννηση – Ζωή – Θάνατος». Η τριλογία της Ελληνίδας καλλιτέχνιδας Μαριάννας Στραπατσάκη εκτίθεται στον χώρο Apollonia, τελευταίο μέρος της πρότασης «ένας κριτικός, ένας καλλιτέχνης, ένα έργο». Μια φιλοσοφική και αισθητική σκέψη, μέσα από τρία έργα πάνω στην εξέλιξη της ζωής, που αξίζει να ανακαλύψει κανείς.

Το πρώτο έργο «Τα Φαντάσματα της Μεσογείου ή Οι Αντικατοπτρισμοί του Παρελθόντος» αναφέρεται στη Γέννηση. Πάνω σε βότσαλα, τέσσερις κύλινδροι γεμάτοι με νερό περιέχουν οθόνες, στις οποίες εκτυλίσσονται εικόνες από τον ναό της Αφαίας στην Αίγινα με υδάτινο φόντο. Το νερό ως σύμβολο της γέννησης της ζωής λοιπόν.

Το δεύτερο έργο συμβολίζει τη Ζωή, δια μέσου του στοιχείου της γης. Το έργο αυτό, «Υπόγειες διαδρομές», βυθίζει τον θεατή ανάμεσα σε γλυπτά και βίντεο, μέσα στα μεταλλεία της περιοχής του Λαυρίου στην Ελλάδα, απόπου έγινε η εξόρυξη της ύλης για το πρώτο Αθηναϊκό νόμισμα. «Για τη Στραπατσάκη, η ζωή είναι η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, άρα η ανταλλαγή» εξηγεί ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης, διευθυντής του Αpollonia.

Η εντυπωσιακή βίντεο-εγκατάσταση «Άδηλοι Τόποι – Απέραντο Λευκό» προσκαλεί τον θεατή να στοχαστεί τον θάνατο, τον οποίο η καλλιτέχνης δεν βλέπει ως «μια εξαφάνιση (…) αλλά ως μια μεταμόρφωση της ύπαρξης». Το βασικό φυσικό στοιχείο εδώ είναι ο Αέρας, μέσα στον οποίο υποθέτουμε ότι αποδρά η ψυχή του θνήσκοντα. Αυτός ο στοχασμός είναι ένα έργο ζωής: η Στραπατσάκη πραγματοποίησε τα έργα αντίστοιχα το 1989, 1997 και 2008. «Είναι μια δουλειά στοχασμού, με πολλές αναφορές» προσθέτει ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης. Και παρουσιάζεται στο σύνολό της για πρώτη φορά στο Αpollonia.

Για όλους αυτούς τους λόγους αξίζει πραγματικά τον κόπο να τη δείτε.